Aktualna wystawa czasowa w ostrołęckim muzeum data wpisu: 20.02.125451 r., godz. 00:00
ANNA DĘBSKA – rzeźbiarka, absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, uczennica profesorów Tadeusza Breyera i Mariana Wnuka.
Sztukę Anny Dębskiej ukształtowały pierwszej wody talent, życiowa determinacja, odwaga pozwalająca zmierzyć się z tematem, wiedza o świecie, wyczucie natury, wrażliwość i umiejętność patrzenia spojrzeniem czystym, anielskim.
Prace rzeźbiarki mają urzekającą, przetworzoną i odkrywczą formę, budowaną w sposób ładny, niebanalny, dyskretny, przedziwny, wykwintny. W zawiązaniu formy czuje się tajemnicę, intrygę, dramat. Forma jej rzeźb ujęta jest w karby logiczności. Niemała jest też ich muzyczność.
Patrząc na rzeźby Anny Dębskiej, czuje się, że Artystka widziała niemało. Aspekt metafizyczny jest wszechobecny w jej twórczości. Rzeźby niezwykłe w swej lekkości i dynamice są silne i krzepiące. Obok nieokiełznanych spienionych koni, wierzgającego źrebca, pędzących dzikich gazeli. Artystka tworzy nieporadne wilczki, źrebaki, liski czy orle pisklę. Jej jelenie, gdy tylko zauważą naszą obecność, umkną w gęstwinę lasu, dając nam odczuć swoje niezadowolenie.
Animalistyczna tematyka twórczości Anny Dębskiej ukazuje złożoność natury. Staje się niespotykaną opowieścią o jej istocie, pięknie, tajemnicy i dramacie, które są również udziałem człowieka. Niebywała czystość intencji Artystki z powodzeniem pozwala jej ukazywać prawdę o życiu.
Xawery Dunikowski we wstępie do katalogu indywidualnej wystawy Artystki w Zachęcie, w 1962 roku, napisał:
„Prace i szkice Anny Dębskiej oszałamiają swoją bezpośredniością. Jej styl i technika nie mają żadnego odpowiednika w rzeźbie. Poszukując jakiejś analogii do prac tej artystki przeszedłem myślą wstecz, cofając się do różnych epok. Zatrzymałem się dopiero w epoce paleolitycznej. Tam dostrzec można pewne reminiscencje. Ale różni się od artysty paleolitycznego, gdyż daje nam zjawisko + ideę. Ze świętą pasją daje własną wizję zwykłego życia cielaków, wilczków, lisków… Wzrusza nas emocją swego widzenia uroków i urody życia.”
NAGRODY:
- 1959 – Włochy, Carrara, Międzynarodowe Biennale Grafiki i Rzeźby - II Nagroda.
- 1959 – Sopot,Ogólnopolski Festiwal Sztuk Plastycznych -
Nagroda za rzeźbę „Klęczący byczek”.
- 1961 – Warszawa,Ogólnopolska Wystawa Rzeźby w XV-lecie PRL - Nagroda państwowa II stopnia za całokształt twórczości.
- 1965 – USA, Waszyngton,Międzynarodowa Wystawa Rzeźby -
Wyróżnienie za rzeźbę „Koziołek”.
-1967 – Grecja, Ateny, Międzynarodowa Wystawa Sztuki Kobiet - Medal za rzeźbę „Indyjski byczek”.
- 1970 – Budapeszt, Światowa Wystawa Rzeźby o Tematyce Łowieckiej - I Nagroda za „Kompozycję trzech jeleni”.
- 1973 – Warszawa, Współczesna Sztuka Animalistyczna.
- 1980 – USA, California, Wystawa Sztuki Artystów Californijskich - I Nagroda za rzeźbę „Stado arabskich klaczy ze źrebakami”.
NAJWIĘKSZE REALIZACJE:
- Warszawa Służewiec – „Pędzące konie”.
- Plac Dickensa w Warszawie – „Lecące łabędzie”.
- Park Paderewskiego w Warszawie – „Bizon”.
- Park Kultury i Wypoczynku w Chorzowie – „Pędzące gazele”, „Trzy źrebaki”, „Wyjące wilki”.
- Skwer koło Hotelu Cracovia w Krakowie – „Baraszkujące źrebaki”.
- ul. Batorego w Warszawie – „Szalone konie” (zniszczone podczas zamieszek stanu wojennego).
- Opole – „Na granicy” (współpraca z Józefem Trenarowskim).
- Skwer Broniewskiego w Wałbrzychu – rzeźby „Daniele” i „Walczące muflony”.
Tarnobrzeg – rzeźba „Ponny”.
- Łódź – „Gęsi”, „Konie”, „Wyjący wilk”.
- Park Zdrojewskiego, Busko Zdrój – „Wilczysko”, „Drapiący się byczek”, „Baraszkujące niedźwiadki”.
- Ośrodek Sanatoryjny w Zbójnej Górze – rzeźba „Dwa koziołki”.
- Park Scempione w Mediolanie we Włoszech – „Kompozycja jeleni”.
- Texas, Dallas w USA – „Rozbrykane źrebaki”, „Walczące ogiery”, „Baraszkujące źrebce”, „Źrebięta”.
- Hudson w USA – „Wierzgający źrebiec”.
- Wiele realizacji w prywatnych rezydencjach: w Lichtensteinie, w Niemczech, USA, Włoszech, Belgii, Szwajcarii oraz w Polsce.
PRACE W ZBIORACH:
Muzeum Narodowego w Krakowie, Muzeum Narodowego w Warszawie, Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie, Muzeum w Częstochowie, Muzeum im. Wyczółkowskiego w Bydgoszczy, Muzeum w Zielonej Górze, Muzeum Pomorza Środkowego w Słupsku, Muzeum Kolonii w Niemczech oraz w kolekcjach prywatnych w Europie i Stanach Zjednoczonych.
JOANNA WALISZEWSKA – rzeźbiarka i pisarka. Studia w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie na Wydziale Rzeźby u prof. Bohdana Chmielewskiego. Dyplom uzyskała w 1979 roku za rzeźbę „Koń na polu bitwy”. Wystawiała głównie w galeriach prywatnych w Warszawie, Pradze i Sofii.
Joanna Waliszewska reprezentuje oryginalną twórczość rzeźbiarską. Niestety, wiele jej cennych i dużych prac uległo zniszczeniu w stanie wojennym. Artystka z powodu tragicznych wypadków losowych i kłopotów ze zdrowiem poświęciła się głównie pracy pisarskiej. Pisze liczne artykuły i recenzje o sztuce do magazynów, a Wydawnictwo Prószyński i Spółka wydało kilka jej powieści. Znalazły one uznanie u czytelników.
Jej prace rzeźbiarskie mniejszych rozmiarów, wykonane głównie w brązie i ceramice, o tematyce animalistycznej, cechuje niezwykła wrażliwość i oryginalność oraz instynktowne wyczucie formy rzeźbiarskiej. Obecnie jej rzeźby wystawiane są na Starym Mieście w Warszawie, w Galerii "Zapiecek" oraz w "Leśnej Galerii" u Anny Dębskiej w Łazach.
Komisariat wystawy - Barbara Kalinowska
Wystawa czynna od 10 października do 10 listopada 2009
Galeria zdjęć:
Muzeum Kultury Kurpiowskiej w Ostrołęce
Pl. gen. Józefa Bema 8
tel. 0-29 764-54-43, fax. 0-29 764-35-00
